WDS, czyli wdrożenie „pełną gębą”

Kolejny post z serii „jak sobie ułatwić wdrożenie”, mianowicie instalacja poprzez sieć przy użyciu WDS. Pierwotnie planowałem zaprezentować jak skonfigurować rolę WDS pod systemem 2008 R2 Core, nie mniej jednak wgryzając się w dokumentację na dzień dobry powitała mnie informacja:
Note that you cannot use Windows Deployment Services with the Server Core installation option.”

By jednak było troszeczkę niekonwencjonalnie zaprezentuję konfigurację roli Windows Deployment Services przy użyciu narzędzia WDSUTIL.
Gwoli wstępu dodam, iż by rola WDS mogła poprawnie działać konieczne jest posiadanie w swojej infrastrukturze następujących elementów:
Active Directory
DNS – skoro jest i AD
DHCP

Do celów prezentacji przyjmujemy, że posiadamy powyższe usługi.
Z racji, iż wymagane w środowisku jest AD dlatego dodajemy naszą maszynę do domeny np. przy pomocy PowerShell’a:

Add-Computer /DomainName <domena> /Credentail <konto z uprawnieniami dołączania do domeny>
Add-Computer /DomainName cds.pol /Credentail cds\Administrator 

i restartujemy serwer.

Shutdown /r /t 0 

Następnie przechodzimy do instalacji roli WDS, by tego dokonać musimy najpierw załadować moduł zarządzania serwerem:

Import-Module ServerManager

i dodajemy rolę WDS:

Add-WindowsFeature WDS

Jeżeli nie znamy poprawnej nazwy jakiejś roli możemy je podejrzeć poleceniem:
Get-WindowsFeature

Kolejnym krokiem jest zainicjalizowanie usługi:

WDSUTIL /Initialize-Server /RemInst:<lokalizacja zasobów usługi – obrazów, itp…>
WDSUTIL /Initialize-Server /RemInst:"D:\RemoteInstall"

Wymuszamy włączenie opcji PXEClient na serwerze DHCP (opcja 060):

WDSUTIL /set-server /DHCPoption60:yes

i w zależności od konfiguracji serwera DHCP włączamy lub wyłączamy:

WDSUTIL /set-server /usedhcpports:yes

Po udanym zmodyfikowaniu konfiguracji DHCP pora na ustawienie opcji odpowiadania serwera na zapytania stacji klienckich, np. zezwalamy wszystkim stacją na dostęp:

WDSUTIL /Set-Server /AnswerClients:All

Nie mniej jednak tylko po zatwierdzeniu stacji przez Administratora:

WDSUTIL /Set-Server /AutoAddPolicy /Policy:AdminApproval

Możemy również dodać stosowny komunikat dla użytkownika, by czekał cierpliwie na akceptację:

WDSUTIL /Set-Server /AutoAddPolicy /Message:”Przyjeto zgloszenie instalacji, poczekaj na akceptacje Administratora”

Następnie dodajemy obrazy wim do system. Potrzebne są dwa rodzaje obrazów mianowicie Boot do rozruchu i Install z obrazem gotowego systemu. Jako obrazy możemy wykorzystać np. pliki dołączone do płyty instalacyjnej Windows 7, ale równie dobrze mogą być wykonane przez nas przy użyciu WAIK 2.0.
Dołączenie odpowiednich obrazów wygląda następująco:

WDSUTIL /Add-Image /ImageFile:D:\sources\boot.wim /ImageType:BOOT /Architecture:x64
WDSUTIL /Add-Image /ImageFile:D:\sources\install.wim /ImageType:Install

Przechodzimy następnie do stacji klienckich i ustawiamy na nich, aby rozruch następował poprzez sieć – PXE. Podczas podnoszenia się maszyny możemy zaobserwować przypisanie adresów IP do stacji. W zależności od konfiguracji WDS możemy być również poproszeni o naciśniecie F12 w celu dalszego rozruchu poprzez sieć. Przy obecnej konfiguracji proces rozruchu zatrzyma się po przypisaniu ID zgłoszenia i wyświetleniu wcześniej zdefiniowanego komunikatu.

Aby móc kontynuować instalację sieciową konieczne jest zatwierdzenie zgłoszenia przez administratora. Nie mniej jednak, by mógł on zobaczyć jakie zgłoszenia oczekują na akceptację konieczne jest zastosowanie polecenia:

WDSUTIL /get-AutoAddDevices /DeviceType:PendingDevices

W tej sytuacji administrator może:
Zaakceptować żądanie klienta:

WDSUTIL /Approve-AutoAddDevices /RequestID:<ID>
WDSUTIL /Approve-AutoAddDevices /RequestID:1

Zaakceptować wszystkie żądania:

WDSUTIL /Approve-AutoAddDevices /RequestID:All

Odrzucić żądanie klienta:

WDSUTIL /Reject-AutoAddDevices /RequestID:<ID>

Bądź odrzucić wszystkie żądania:

WDSUTIL /Reject-AutoAddDevices /RequestID:All

Po chwili na stacji klienckiej rozpoczyna się proces ładowania system rozruchowego.


Następnie w zależności od wykorzystywanego obrazu BOOT.wim (w powyższym przykładzie jest to standardowy obraz z dysku Windows 7), następuje proces wstępnej konfiguracji instalacji. Proces ten można pominąć przy użyciu poprawnie skonfigurowanego pliku odpowiedzi.

Dołączamy stację do domeny:

Wybieramy jaki system chcemy zainstalować (czyli z jakiego obrazu typu Install będziemy korzystać) w przypadku, gdy posiadamy więcej instancji dostępnych z poziomu WDS.

Tworzymy odpowiednie partycje:

Następnie instalator ponownie komunikuje się z serwerem WDS i rozpoczyna się standardowa instalacja systemu z tym wyjątkiem, iż „nośnik” pobierany jest przez sieć.

Opisana konfiguracja jest dość podstawowym podejściem do sprawy. Całkowitych możliwości jest o dużo więcej, niemniej jednak od czegoś trzeba zawsze zacząć 🙂

Żródła:
http://www.microsoft.com/poland/technet/article/art0072_01.mspx#E4EAC
http://technet.microsoft.com/en-us/library/cc771206(WS.10).aspx

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s